حزب الله نو

حمید را بر و بچه های محل میشناسند، پدرش هم مرد مقبولی در عرصه ی بازرگانی و نظام است. حمید با اینکه گاهأ افکار متفاوت تری از من داشت، اما بچه ی ساده ای بود و دوست داشت با من بپلکد، بخصوص پایان شبهای مسجد. بگذریم، بمرور که نزدیکتر میشدیم، حمید سخنانی بر زبان میآورد، که نه من و نه هیچ عقل سلیمی نمیتوانست بدانها مُهر تأئید بزند! مثلأ یکدفعه گیر میداد به یک گروه فسیل شده ی منافقین که : بله! الآن اگه رجوی را هم بزنیم، آخرین مُهره ی تسبیح نفاق فروخواهد ریخت!" من در جواب می گفتم:" ببین اگه منظورت از زدن، ترور باشه چه فایده ای برای نظام در بر دارد؟ جز خریدن آبروئی کاذب برای اینها؟ مگه سر مرگ مشکوک اون یارو سرکرده ی از نوک سر تا پا مسلح حزب دموکرات، قاسملو اونهمه حرف راه نیفتاد پشت نظام؟  چرا محاکمه نکنیم افرادی مثل رجوی رو و اسرار منافقین افشاء نشه؟" حمید الکی داد و بیداد راه میانداخت و به قولی حزب اللهی بازیش گُل میکرد که :"نخیر، همین شمائین که روی الکی میدین، این سرکرده ی نفاق، این کژدم مادر، غلط میکنه پاش رو بذاره توی دادگاه اسلامی(!؟) من سر اون قاضی رو که به این فرد نجس، قرآن بده برای قسم خوردن و کلام خدا رو نجس کنه(بحق چیزهای نشنیده!) رو هم بخدا با تیزی میزنم و ترسی هم در این زمینه ندارم(!)...در ضمن، اسرار رو هم سربازان گمنام امام زمان خودمون پیدا میکنن(!!) و هیچ احتیاجی هم به اعتراف هیچ دشمنی نداریم! " یا مثلأ سر ماجرای شهید بزرگوار انقلاب، همت که میرسید، همون لحن بچه های انصار رو به خودش میگرفت که با اینکه خیلی هاشون اساسأ همت رو ندیدن، اما مُدام همت همت میکنند!،تا مبادا از شهدای دیگر انقلاب، باکری و جهان آرا و ..حتی نام و ذکری بمیان نیاد، حالا چرایش بماند.... خلاصه میگفت:"بله، وقتی محسن رضائی دستور شهادت شهید همت رو صادر کرد..." بعدش من میپریدم وسط حرفش:" ببین حمید، خودت هم خوب میدونی این یک تهمت و دروغ محضه." بعدش حمید یکمی لحنش رو عوض میکرد که:" اختلافات بینشون رو هم میخواهی انکار کنی؟!" من هم میگفتم:"بابا، خودت میگی "اختلاف"، این را که همت و باکری هم در برهه ی بسیار کوچکی با هم داشتند، آیا این یعنی شهید باکری هم در شهادت همت دست داشته است؟!؟" حمید بعدش با قیافه ی حق بجانبی میگفت:" نه آخه، پای ظلم به شهید همت میون هست، خب آدم نمیتونه کوتاه بیاد!" بعد من میگفتم:"حمید جان، اول بود قتل!، بعدش شد اختلاف، حالا میگی ظلم؟! آخه واقعأ کدوم از اینها درسته، خودت بگو که نگی حرف میذارم توی دهنت... من هم انکار نمیکنم که آقای رضائی مانند هر فرد غیر معصوم دیگری، چند اشتباه هم در بحبوحه ی فرماندهی بر اون جنگ سخت و تحمیلی و همه جانبه انجام داده باشند. اما کدوم از ما ها بی اشتباهیم؟ در ضمن هرکسی، شیوه ی خاص خودش رو در جنگ داره، شهید همت هم معتقد بودند که جنگ نباید پایان بپذیره، یا دستکم نه به این زودیها...خب بعضی نظر دیگری داشتند...گویا مهندس موسوی به امام گفته بودند اعتبارات مالی کسور رو به اتمام است...میدونی ما باید چقدر هزینه میکردیم از کره شمالی و چین و ...سلاح تهیه کنیم؟ مگه همه ی سلاح ها از داخل بود؟ یک ایده ای بود که بجای صرف اینهمه پول در این جنگ فرسایشی - بخصوص پس از شکست مجدد ما در فاو - و دادن این دلارهای نفتی به کشورهای کمونیستی مانند کره شمالی و ...چرا خودمون نتونیم تحت یک صلح پایدار، به خوکفائی در تولید سلاح و...برسیم؟...خب اینا مباحثی خیلی سنگین هست. شهید همت، تن نمیدادند گویا به این حرفها، ایرادی هم نداره، هرکی راه و فکر خودش رو داره. مسلمأ به شهید همت هم ظلم شده اما نه چون مثلأ اقای رضائی با ایشون بد بودن! دو طرز فکر متفاوت در اون هنگام وجود داشت، یکی میفت ادامه جنگ، دیگری میگفت که در ادامه ی جنگ، با توجه به فرسایشه شدنش کمی احتیاط کنیم.در ضمن، مگه تمامی جنگهای پیامبر و ...تا ابد ادامه یافتند؟ هر جنگی، چه خوشمون بیاد یا نه، پشتش صلحی خوابیده. البته باید سعی کرد صلح، از موضع قدرت باشه نه ضعف. " به اینجا که میرسیدم حمید میگفت:"اما امام هم حتی میگفتند جنگ برای ما یک موهبت الهی ست!" من هم پاسخ میدادم:" حمید عزیز، اما نظام اسلامی قوی اون نظامی هست که توی صلح هم بتونه انقلابی و اصولگرا باشه، مگه ما قسم خوردیم تا ابد نظام جنگی داشته باشیم؟ حتی امام هم نهایتأ صلاح رو در صلح دیدند، نباید روی یک حرف امام اینگونه تحلیلهای غلط اندر غلط کرد" از بحثها که بگذریم، حمید اصولأ عقاید تند و تیزی داشت تا اینکه یکروز دیدم خیلی پکره. گفتم:"حمید چی شده پسر؟ کشتی برات نمونده؟!" حمید یکدفعه با ناراحتی بی سابقه ای گفت :" نه اصلأ مهم نیست...اما این علیرضا . م. رو میشناسی که...خیلی داره دور و بر دختر آقای صادقی مانور میده...انتظارم این بود که لااقل دختر آقای صادقی گول نخوره که میبینم متأسفانه...گویا علیرضا فکر کرده خیلی زرنگه...." این جمله ی آخری رو که از حمید شنیدم خیلی ناراحت شدم که با آنهمه ادعا، سر یک دختر اینطوری ضعف نشان میدهد و با لحن خاصی گفتم:" یعنی سر همین ناراحتی حمید؟" گویا سریع فهمده باشد که سوتی داده گفت:"نه بابا!...به من چه!...برای خودشون میگم!...خب اگه کسی ببینه بده!....میگم خوبیت نداره!...وگرنه من که این وسط صاحب منفعتی نیستم که بخوام جوشس رو بزنم..." من هم دیگه تحملم سر اومد و گفتم :" ببین میای اونهمه پشت این و اون، حرفهای بی سند اتهام گونه میزنی، بعدش دست و دلت برای دوست شدن یک پسر با یک دختر میلرزه و حسادت میکنی...آخه مگه مهمه این حرفها برای من و تو که اهل مسجدیم؟" این حرفم خیلی به حمید بر خورد و کلأ رابطمون خیلی کمتر از سابق شد، چون آقا هر وقت رفته بود جلوی دوستان ظاهرأ دو آتشه (اما در واقع...) اونا با تعابیر غلیظی مانند:به به! برادر بسیجی خوش اومدی!" میرفتن به سراغش، و تا حالا کسی اینطوری بهش تذکر و امر به معروف نکرده بود.
کلأ جالب است که این دست افراد، با این ادعاهای سوپر حزب اللهی و ذوب به توان هزار در ولایت و جد اندر جد بسیجی! اینگونه برای یک "دختر"،یک نخ "سیگار"، یک بشقاب" عدس پلوئی هییتی" و یا...چیزهای مشابه اینها اینگونه دست و دلشان میلرزد و حقیقت درونشان بشکل ناهنجاری بیرون میریزد. اینروزها اهانت به کسانی که - با تمام خوبیها و بدیهایشان - مردانه بیش از نیم قرن است با اندیشه ی اصیل حضرت امام در زندانهای ستم شاهی مبارزه کرده و جوانمردانه کشور را از دام خود فروختگیهای امثال بنی صدرها و ...در یک جنگ تمام عیار ، سربلند و پیروز بیرون آورده اند، نقل و نبات سفره ی محافلی شده است که با بی تجربگیهای احساساتی شان، عقلها و دلها را به فرامین شبه حجتیه ایهای فروخته اند که دشمن اصیل انقلاب و حزب الله بوده و هستند و مسلمأ زین پس، بیشتر از پیش خواهند بود. این افراد ، "حمید" های کوچکی هستند که در کلام جاودانه ی دکتر شریعتی جای میگیرند:" دیگر روشن شده است که عاقبت بد فرجام تندروی، کندروی است" .

پس از کم لطفی بی سابقه ی ریاست جمهور در تمسخر یک کلام تأثر آمیز از آقای رضائی در مجلس بزرگداشت شهید عزیز کاظمی، مبنی به درخواست برای شهید شدن، موجی از موج سواران شکست خورده ی تندرو که در انتخابات شوراها از اصولگرایان معتدل شکست سنگینی خوردند، به اهانت های پست به آقای محسن رضائی روی آورده و سعی دارند به ارضای شهوت فحاش گویی خود بپردازند

اینروزها هستند افرادی که میآیند و بدلیل اینکه من تنها تک کلامی و نگاره ای از آقای رضائی(آنهم درباره ی جبهه های عزیز) بالای وبلاگم زده ام اهانتهای کثیفی مانند "ای هوادار محسن فیدل"، یا "نام رضایی مایه ی ننگ اسلام است، انرا بردار"، و حتی "اگر طرف محسنی، پس خداحافظ" می نویسند و تازه گمان دارند اینکار، یعنی خیلی کلفت بودن حزب اللهی... یادم نمیآید آنزمان که امثال رضائی ها، همت ها، باکری ها و ...در جبهه های جنگ تحمیلی با مزدوران بعثی میجنگیدند تا خواهر و مادر این آقایان ، تا ناموس کشورمان مورد تجاوز بعثیها قرار نگیرند، احدی جرأت میکرد منافقانه و با لحن زننده ، این از خود گذشتگان را با اسم کوچک اینگونه صدا زند که:"اگر طرف محسنی..." ای تف بر غیرتِ بی غیرت تان که حرمت سرداری را در کمترین خدمت خود، هشت سال در سپاهِ زمان جنگ ماند و خدمت کرد را نگاه نمیدارید. به قول بزرگی، آنها که بزرگان را چنین به لجن میکشند، از جانب خدا آزمایشهای سخت تری خواهند شد، تا میزان تقوای خودشان به خودشان دستکم یادآوری شود.

امام راحل سخن زیبائی دارند که همواره در چشمان دوستادارانشان، چونان طلیعه ای رهنما خواهد درخشید:" ما اسلام مرتجعان قریه نشین، اسلام مرفهان بی درد، اسلام آخوندهای درباری، اسلام کاخ نشینان و در یک کلام؛ اسلام آمریکائی را نمیخواهیم!"